Rozdział 16

            Po dłuższym czasie bliźniaczki się wyluzowały, przestały w ogóle przeżywać lot. Zaczęły ze sobą plotkować i żartować, zupełnie zapominając o obecności chłopców.

-A pamiętasz jak ten gamoń cię pocałował?- śmiała się Katy.

-Tak! Do dziś ma ślad mojej ręki na policzku…

-Haha, tak Anna…strzeliłaś mu solidnie. A pamiętasz?

-O boże tak! To było dobre…- rzuciła Anna i zaczęła się śmiać razem z siostrą. Harry postanowił zwrócić na siebie jej uwagę.

-Louis?

-Tak?

-A pamiętasz?

-Co?

-No u Liama…

-Eeeeee…

-Louis- powiedział Harry dając chłopakowi porozumiewawcze spojrzenie.

-A! Już pamiętam! Haha…- odpowiedział Louis sztucznie się śmiejąc. Mimo ich starań dziewczyny zupełnie nie zwracały na nich uwagi. Obrali więc inną taktykę.

-A przypominasz sobie tą dziewczynę, którą spotkaliśmy dziś na lotnisku, przed przyjazdem Zayna?- zaczął Harry.

-O tak...takiego tyłeczka się nie zapomina- rzucił Louis, po czym nastała cisza. Dziewczyny przestały rozmawiać. Poczuły lekką zazdrość, co było trochę dziwne…- Może siedzi gdzieś z nami na pokładzie. Rozejrzyjmy się…

-Mam nadzieję, miło by ją było po raz drugi spotkać- na te słowa Harrego bliźniaczki zupełnie się wyciszyły. Ale po chwili znowu zaczęły rozmawiać, udając, że nic je to nie obchodzi. Chłopcy popatrzyli na siebie z rezygnacją. Poddali się. W pewnym momencie samolot wpadł w turbulencje.

-Co się dzieje?!- niemal krzyknęła przerażona Katy.

-Nic takiego…-rzucił znudzony Harry. Louis szybko spojrzał na niego, dając mu znak, że to jest ich szansa.

-Harry, co ty gadasz. To jest niebezpieczne! Dziewczyny trzymajcie się…

-Louis, o czym ty mówisz?!- odpowiedziała Katy.

-Dobrze…zachowajcie spokój…-tym razem odezwał się Harry, ale Anna od razu go zgromiła:

-Karzesz mi zachować spokój w takim momencie?!?!

-Hej, hej, hej. Posłuchajcie mnie. W takich sytuacjach, według regulaminu, pasażer powinien chwycić się osoby wyższej i silniejszej. I mocno się jej trzymać…wtulać się w nią…- zaczął Lou.

-Louis chciał powiedzieć…- kontynuował Harry.

-Już wiem! Idę do Zayna! On jest silny…-zaczęła Anna.

-Nie!- zaprotestował Harry- Znaczy…nie wolno chodzić po pokładzie…

-To co ja mam zrobić?!

-No wiesz…jakby nie patrzeć…jestem od ciebie wyższy i silniejszy…

-Czyli mam się w ciebie wtulać? Nie ma mowy…

-Anna słuchaj co on mówi! Chyba, że nie chcesz już dłużej żyć na tym świecie!

-Katy…dobra masz rację…co mamy robić?

-No więc ty Katy musisz chwycić się mnie, a ty Anna złap Harrego- szybko odparł Louis. Bliźniaczki nie chętnie zrobiły co kazali chłopcy. Turbulencje nie ustawały. Harry przytulał Annę podczas gdy ona żegnała się z życiem. Katy starała się wyciszyć i umożliwiały jej to silne ramiona Lou. Ciepły dreszczyk przepływał po całym jej ciele. W końcu wszystko ustało. Mimo to dziewczyny nadal kurczowo trzymały się „zasad regulaminu”.

-Możemy was już puścić?- spytała nieśmiało Katy.

-Musicie?- palnął bezmyślnie Lou.

-Niewygodnie nam…-zaczęła Anna.

-Skoro jesteśmy tak niewygodni…to możecie nas puścić. Już po wszystkim- odparł niezadowolony Harry.

-Ufffffff…-odpowiedziały bliźniaczki jednocześnie- Najadłyśmy się strachu.

-Adrenalinka musi być- zaśmiał się Lou.

-Idę sprawdzić co u mamy i Zayna…- powiedziała zatroskana Anna.

-Przypominam, że nie wolno wstawać podczas lotu…-mruknął Harry.

-A niech cię szlag…- burknęła Anna. Katy się zaśmiała.

-A niech was wszystkich szlag!- walnęła zaraz po Annie.

-Zdenerwowałyście się?- zapytał Lou.

-Przed chwilą byłyśmy w zagrożeniu życia!

-A no tak…Katy…- zaczął się śmiać Lou.

-No co?

-Nic- tym razem zaczął się śmiać Harry. Chłopcy śmiali się z tej niewinności i łatwowierności bliźniaczek.

-Katy, zostawmy ich samych. Ta choroba jest nieuleczalna…

-Chciałabym, ale jesteśmy w samolocie…

-Jesteście niemiłe!- wyrwał się ze śmiechu Lou. I ponownie, stewardessa wyrwała ich z dobrej zabawy.

-Czy wszystko w porządku?- zapytała uprzejmie.

-Pani się jeszcze pyta?! Przed chwilą mogłyśmy zginąć!- wybuchnęła Katy.

-Słucham? Nie! Skądże! To były tylko drobne turbulencje! Nie było żadnego zagrożenia…

-Eeee…przepraszamy. Tak wszystko w porządku- wtrąciła Anna. Kiedy stewardessa odeszła bliźniaczki omal nie udusiły chłopaków na miejscu.

-Co to miało być?! Przytulanie się do osób silniejszych?! Według regulaminu?!- zaczęła Katy, po czym Anna przejęła pałeczkę.

-Jesteście beznadziejni!- dorzuciła uderzając Harrego w ramię.

-Aż tak?- zaśmiał się Harry. On i Louis omal nie zsikali się ze śmiechu.

-Spokojnie, to były tylko żarty- wydusił Louis i położył rękę na nodze Katy. Dziewczyna szybko ją z niej zdjęła.

-Nie pozwalaj sobie…

-Sorry…

-Nie „sorry”, tylko się troszkę ogarnij. To już drugi raz w ciągu 3 godzin! Tak, czułam jak mnie klepnąłeś w tyłek! Myślisz, że jak powiedziałeś, że mnie lubisz to wszystko jest już między nami okej?

-Co?! A co było między nami nie okej?

-No…

-No właśnie nic! Ty coś sobie ubzdurałaś, od samego początku, jak tylko się poznaliśmy! Powiedz mi dlaczego postawiłaś na mnie krzyżyk?!

-Louis…- w tej chwili Katy nie mogła nic powiedzieć. Pierwszy raz widziała Louisa jak się złości. Nagle przerwał im komunikat.

-Prosimy przygotować się do lądowania. Ostrzegamy, że mogą wystąpić lekkie turbulencje.

Wszyscy zaczęli zapinać pasy. Tym razem Anna nie miała z tym problemu.

-Pamiętaj, że jakby co służę własną dłonią- powiedział rozbawiony Harry do Anny.

Ona tylko przewróciła oczami i odpowiedziała:

-Dzięki ale mam już dość trzymania się silniejszych na dzisiaj…

-Jak uważasz…-rzucił lekko rozczarowany loczek. Podczas lądowania siostry trzymały się za ręce. Anna chciała pokazać, że nie ulegnie jednemu spojrzeniu Harrego, jego loczkom, zębom, dołeczkom… a Katy głupio było teraz trzymać Lou za rękę. Po tej małej spinie byłoby to niestosowne. W końcu wylądowali. Samolot się zatrzymał. Wszyscy pasażerowie wstali ze swoich miejsc, zabrali bagaż podręczny i udali się do wyjścia. Po drodze Katy i Anna znalazły brata i opowiedziały mu o tym co się stało podczas lotu. Zayn nie był zadowolony z tego jak zachował się Harry i Louis w stosunku do jego sióstr. Wystraszyli je prawie na śmierć. Wiedział, że prędzej czy później będzie musiał odbyć z nimi poważną rozmowę. Ale na razie przyszedł czas pożegnania. Dziewczyny i Tricia nie mogły towarzyszyć chłopakom podczas występu w domu jurorów.

-Dajcie z siebie wszystko. Możecie to zrobić. My w was wierzymy, tylko wy musicie uwierzyć w siebie- powiedziała na pożegnanie Anna i przytuliła każdego z chłopców. Harrego przytuliła z dystansem dając mu do zrozumienia, że są tylko przyjaciółmi.

-Nie róbcie nic głupiego. Skupcie się- dołączyła się Katy i także przytuliła każdego. Przy Lou się trochę zawahała ale ostatecznie go też przytuliła. Wszyscy wzięli swoje walizki i każdy poszedł w swoją stronę.


I jak? Mamy nadzieję, że rozdział 16 okazał się sukcesem i że następne rozdziały również się nim okażą ;D
Liczymy na komentarze, z resztą jak zawsze ;p
Kochamy Was <33
Anna&Katy