Rozdział 7

            Dziewczyny niepewnie weszły do środka i poszły za Zaynem. Ten zaprowadził je do salonu gdzie siedziała reszta. Zayn zaczął:

-Chłopaki, poznajcie moje siostry. To jest Katy, a to Anna. Dziewczyny to jest Liam, Louis i Harry. Nialla już znacie…

-Zaraz, zaraz…. Czy to są te dziewczyny, które rapowały za kulisami?- zapytał rozbawiony Louis.

            Był wysokim brunetem o zielonych oczach. Ciężko było określić jego fryzurę. To było coś na kształt ,,artystycznego nieładu”. Dziewczyny zauważyły, że z twarzy nie schodzi mu uśmiech, z resztą jak innym chłopakom. Nie miały się czego dziwić, w końcu niedawno dowiedzieli się, ze ich marzenia mogą się spełnić.

-Tak to my…-powiedziała Katy.

-To było…

-To było świetne- skończył Harry za Louisa.

           Chłopak o bujnych lokach i czarującym uśmiechu spojrzał w stronę dziewczyn. Jego zęby były idealnie proste. Dosłownie jak z reklamy pasty do zębów. Niewiarygodne.

-Dziękujemy wam bardzo za opinię od zawodowych piosenkarzy- powiedziała żartobliwie Anna.

-Dajcie spokój dziewczyny. Dopiero zaczynamy…- odezwał się siedzący na kanapie Liam.

            Był on również wysokim brunetem. Wyglądał na bardzo rozsądnego ale bliźniaczki były pewne, że ma równie dobre poczucie humoru co reszta.

W końcu z kuchni wyszedł Niall. Nadal był lekko speszony ale mimo wszystko postanowił się odezwać.

-Wy naprawdę jesteście siostrami? Chodzi mi o to, że nie jesteście do siebie podobne…

-Tak na sto procent. To jest potwierdzone genetycznie. Łączy nas więcej niż możesz sobie wyobrazić- powiedziała Katy.

-No okey. Ale gdybym was spotkał razem z Zaynem na ulicy, nigdy w życiu bym nie wpadł na to, że jesteście z jednej rodziny. Do niego to już w ogóle nie jesteście podobne- rzucił Louis.

-No bo taka jest prawda….-odpowiedziała Katy patrząc chłopakowi prosto w oczy. Zastanawiała się po co mu w ogóle odpowiadała. Przecież to nie jego sprawa.

-Co ty gadasz?! Jesteśmy z jednej rodziny. I już. Przecież nie musimy być do siebie podobni- powiedział lekko zirytowany Zayn. Nigdy nie chciał, żeby dziewczyny myślały inaczej. Zawsze uważał je za rodzone siostry. Może dlatego się trochę zdenerwował.

-Daj spokój. Nie ma co kłamać. A zwłaszcza przed nimi. Teraz jesteście zespołem i nie powinniście mieć przed sobą żadnych tajemnic…- zaczęła Anna

Zayn chciał jej przerwać ale Katy mu na to nie pozwoliła i kontynuowała:

-Kiedy miałyśmy osiem lat nasza mama zginęła, a tata….

-Nie miałyśmy taty- wtrąciła nerwowo Anna. Wiedziała, że rozpoczynając ten drażliwy temat nie obejdzie się bez scen. Widziała już małe łezki zbierające się w oczach siostry. Rzuciła jej porozumiewawcze spojrzenie mówiące „Nie muszą znać szczegółów”- Mama Zayna nas zaadoptowała, jako że kiedyś była przyjaciółką rodziny.

-Przykro mi… Ja… Nie wiedziałem… Nie chciałem was urazić- odpowiedział zmieszany Louis.

-Nic się nie stało. A teraz chodźmy się bawić. W końcu to wasz dzień-powiedziała Anna chcąc rozluźnić atmosferę.

-To może jednak zamówimy tą pizzę…- powiedział głodny Niall.

-Nialler, ty to masz wyczucie czasu- odparł Harry pokazując swoje śliczne zęby.

-Nie, nie! To świetny pomysł. Muszę zjeść coś wysoko kalorycznego albo zwariuje- powiedziała Katy wzbudzając przy tym sympatię Nialla.

-Yyy… W lodówce powinny zostać jeszcze lody- powiedział Louis.

 W tym czasie Anna zauważyła u Niallera dziwny wyraz twarzy, który ją rozbawił. Wyglądał jakby chciał się zapaść pod ziemię.

-Nie trzeba. Pizza wystarczy- burknęła Katy. Jeszcze nie do końca wybaczyła chłopakowi za poruszenie tematu jej rodziny. Chociaż z drugiej strony skąd miał wiedzieć, że zada jej tym ból.

-Ufff…co za ulga. Tak się składa, że lody się skończyły…z niewiadomych przyczyn…- zaczął Irlandczyk.

-Ale jak to? Przecież kupiłem trzy całe opakowania, a razem zjedliśmy zaledwie półtora wiaderka…Niall…chcesz mi o czymś powiedzieć?- zapytał Liam.

-To było silniejsze ode mnie! Wiesz, że nie potrafię się powstrzymać…

-Oddajesz mi kasę za lody- żartował dalej Liam.

-Liam noooo…byłem głodny!

-Ty wiecznie jesteś głodny! Oddawaj kasę, mój portfel się kurczy między innymi dlatego!

-Nie oddam ci tych pieniędzy!

-Jak chcesz- powiedział Liam i rzucił się w stronę Nialla.

Zaczęli ganiać się po kuchni, gdy nagle blondyn wyciągnął zza pleców łyżkę.

-Ha! Nie spodziewałeś się tego, co?!- triumfował uradowany.

-Omówmy to na spokojnie…Niall pomyśl co robisz…to jest łyżka!- mówił przerażony Liam. Anna nie mogła zrozumieć o co chodzi. Czy Liam żartował? W jego oczach wyraźnie było widać strach…Ale kto normalny boi się łyżek? W końcu Anna skonfiskowała łyżkę Niallowi i odłożyła ją do szuflady.

-Ty się boisz łyżek czy se jaja robisz, bo ja już naprawdę nie wiem???

-Ja…dobra przyznaję się. Boję się łyżek. I to panicznie. Nie wiem czemu…

-Ooo biedaku…czym ty jesz zupę?- zaśmiała się Katy- Dobra nieważne. Pogódźcie się jakoś i wracajmy do salonu.

-Okey. Umówmy się tak Liam. Nie oddam ci kasy za lody, ale stawiam pizze-zaczął Niall.

-Dobra umowa stoi. I koniec z łyżkami, jasne?!

-Jasne.

-Pięknie- skomentowała Anna- Zamawiamy tą pizzę, czy nie?

-Oczywiście, że zamawiamy! To chyba formalność- żartował dalej Niall.

            W końcu po długim oczekiwaniu pizza przyjechała. Nareszcie. Gdy tylko bliźniaczki usłyszały dzwonek do drzwi rzuciły się w tamtą stronę, nie dając Niallowi żadnych szans. Kiedy je otworzyły w progu stał młody, przystojny chłopak.

-Dobry wieczór- rzucił obojętnie dostawca. Dla niego to była kolejna dostawa, za to dla dziewczyn kolejna okazja do podrywu.

-Siema, masz coś dla nas?- spytała energicznie Anna.

-Eeee….no tak. Przecież zamawiałyście pizzę- powiedział nieco zdezorientowany. Katy od razu zwróciła uwagę na plakietkę z imieniem.

-Josh…bardzo ładne imię. Ja jestem Katy.

-…Miło mi. Czyli to nie wy zamawiałyście pizzę? Bo już się pogubiłem…

-Tak zamawiałyśmy…-zaczęła Anna.

-Josh- skończyła Katy i ładnie się uśmiechnęła.

-A właśnie ja jestem Anna.

-Taaaak, super. Ja jestem…

-Josh, już wiemy. Josh, Josh…-mówiła Katy.

-Josh- zakończyła Anna. Dziewczyny czuły, że się kompromitują, ale nie mogły się powstrzymać. Zbyt dobrze się bawiły. Poza tym Katy była nieco zauroczona dostawcą, co zauważył Louis, który stał w progu. Nie mógł stać bezczynnie.

-Panu już dziękujemy, panie Josh. Ile płacę?- wtrącił lekko zazdrosny, co wyraźnie nie spodobało się dziewczynom.

-Dziesięć funtów…-zaczął biedny Josh.

-Aż tyle za pizzę?! Zdzierstwo…masz dwanaście i się ciesz. A teraz żegnam…Josh- skończył, po czym odebrał pizzę i zatrzasnął drzwi przed nosem zdezorientowanemu chłopakowi, po czym dorzucił- Josh co za ksywa….

-Louis……- zaczęła Anna ale Katy nie dała jej skończyć.

-Jak mogłeś?! To mogła być miłość mojego życia. A ty ją zostawiłeś za drzwiami!

-On nie jest miłością twojego życia!

-To kto jest jak taki mądry jesteś?

-Eeeeee….

-Pizza jest! Cieplutka, pachnąca pizzunia! Chodź do mnie kochanie!- zaczął się drzeć Niall, po czym zabrał pizzę i uciekł z nią do salonu. Oburzone dziewczyny poszły za nim. Mimo to Louis nie czuł się speszony, wręcz przeciwnie. Miał poczucie spełnienia.