Rozdział 17

            Dziewczyny wraz z mamą weszły do dużego apartamentu. Był naprawdę śliczny. Szkoda, że Zayna tu nie było. Z resztą on i tak mieszkał teraz w większych luksusach. Siostry zostawiły bagaże w holu i poszły zrobić herbatę dla siebie i mamy. Kiedy siedziały razem przy stole popijając napój, Tricia postanowiła zacząć poważną rozmowę.

-Dziewczynki, musimy porozmawiać.

-Mamo nie przejmuj się. Zayn obiecał, że zadzwoni zaraz przed występem-uspokoiła mamę Katy.

-Nie o to mi chodzi. Widzicie… Jeżeli chłopacy przejdą dalej, w co naprawdę głęboko wierzę będą brali udział w live show.

-No tak. Ale nie rozumiem jaki to ma związek z nami- powiedziała Anna.

-Otóż, jak dobrze wiecie odbywają się one w weekendy, a w ciągu tygodnia chłopacy i tak trenują. Oczywiście trwa szkoła, do której musicie chodzić, a nie stać nas żebyście leciały do Bradford do szkoły, a na weekendy wracały tutaj więc…

-Chcesz nam powiedzieć, że jeżeli chłopcy przejdą dalej to mamy wrócić do domu?- zapytała zdezorientowana Katy.

-Tak. Przykro mi ale nie mamy wyjścia. Jesteście normalnymi dziewczynkami, powinniście chodzić do szkoły, spotykać się z przyjaciółmi…

-Ale mamo! To wszystko możemy robić tu, w Londynie. Musimy być teraz przy Zaynie. On nas potrzebuje i liczy na nasze wsparcie! Nie możemy go tak teraz zostawić i wrócić do Bradford!- powiedziała zbulwersowana Anna. Nie chciała nigdzie wyjeżdżać.

-Chyba sobie żartujesz! Nie możecie chodzić tu do szkoły! Nikogo tu nie znacie! Poza tym nie mieszkamy tutaj na stałe! Jak wy sobie to wyobrażacie?!

-Mamo! Na pewno znajdzie się szkoła, która ma jakieś dwa wolne miejsca!- odpowiedziała jej córka.- Poza tym Zayn jest ważniejszy od jakichś tam przyjaciół.

-Ach, już rozumiem! Wam nie chodzi tylko o bycie blisko Zayna ale także reszty chłopaków z zespołu!

-Mamo! Nie odwracaj kota ogonem!- odparła Katy.

-Dobra muszę to przemyśleć. Idę na zakupy, a potem pogadam o tym z tatą. Z resztą dawno z nim  nie rozmawiałam, bo miał urwanie głowy w pracy- rzuciła wychodząc z hotelu. Anna i Katy zostały same. Było trochę im głupio, że doszło do tej kłótni z mamą ale z drugiej strony nie byłyby w stanie teraz tak po prostu wrócić do domu. Nagle zadzwonił telefon Katy.

-To Zayn!- krzyknęła- Halo?

-Włącz na głośno mówiący!- szepnęła jej szybko siostra.

-Halo? Katy? To ja. Dzwonie, bo chciałem powiedzieć, że za 30 minut mamy występ. A i jesteście na głośno mówiącym.

-O to świetnie! Nie denerwujcie się. Wszystko będzie okey!- powiedziała Katy starając się uspokoić siebie i ich zarazem.

-Harry, pamiętaj, żeby zaśpiewać tą część jak najlepiej potrafisz. Wiem, że dasz radę- wtrąciła Anna.

-Tak, dzięki. Postaram się- odpowiedział jej. To dziwne ale Anna poczuła wewnętrzne ciepło gdy usłyszała jego głos.

-Słodziaku, mam nadzieję, że nie najadłeś się zbytnio przed występem- powiedziała Katy w rezultacie czego usłyszała tylko śmiech Nialla.

-Liam, pilnuj ich tam i nie zależnie od tego jaki będzie werdykt Simona nie załamujcie się i pamiętajcie, że i tak was kochamy- powiedziała Anna.

-A i Louis…- zaczęła Katy ale Zayn jej przerwał:

-No tutaj mamy właśnie mały problem… Louis jest w szpitalu.

-Boże! Co się stało?!- krzyknęła przerażona Katy- Znaczy… chciałam powiedzieć… Co ten idiota znowu zrobił?

-Jakiś kolec wbił mu się w stopę. Nie wiem dokładnie. Ale nie martw się powinien zdążyć.

-On musi zdążyć! A mówiłam, a mówiłam, żeby nie robić głupstw!- warknęła do słuchawki.

-Katy, uspokój się wszystko będzie w porządku- uspokajał ją Zayn.

-No nie jestem tego taka pewna. Bo jak już przejdziecie dalej…-zaczęła Katy.

-Tego jeszcze nie wiemy- odpowiedział Niall.

-Przejdziecie. Bo jakby to delikatnie powiedzieć… będziemy musiały wrócić do domu…-wytłumaczyła Anna.

-Ale jak to? Nie możecie nas tak po prostu z dnia na dzień zostawić- zaprotestował Liam.

-Uwierz mi, że my też nie jesteśmy z tego powodu zbytnio zadowolone…- dokończyła Katy.

Po chwili odezwał się Zayn:

-Może uda mi się jeszcze pogadać z mamą i ją jakoś przekonać…

-Tak! Ja ci pomogę!- wtrącił Harry.

-Ja też- powiedział Liam

-Ja też. No i Lou na pewno też- rzucił szybko Niall. Dziewczynom było bardzo miło, że się za nimi wstawili.

To dziwne bo chłopacy znają je dopiero od kilku dni, a zrobiliby dla nich taką rzecz. Fajnie. Ale dobra to jest ich dzień. „Koniec gadania o nas” pomyślała Anna.

-Dobra słuchajcie. Niedługo śpiewacie. Przećwiczcie piosenkę jeszcze raz. Zobaczycie wszystko pójdzie jak z płatka. Louis wróci cały i zdrowy i przejdziecie dalej- podsumowała Anna.

- Kończymy i wam nie przeszkadzamy. Kochamy was.- dokończyła jej siostra.

-My też was kochamy. Trzymajcie kciuki!- odpowiedział Zayn rozłączając się. Dziewczynom nie pozostało nic jak tylko czekać. Występ nie będzie transmitowany na żywo w telewizji, więc jedyne co mogły to tylko trzymać kciuki.

***

Zayn schował telefon do kieszeni. Szczerze mówiąc to rozmowa z siostrami mu pomogła. Starał się nie denerwować ale ciężko było opanować emocje. W końcu od tego występu zależy przyszłość całego zespołu. Nie tylko jego. Miał prawo się denerwować. I jeszcze do tego Louis był w szpitalu.

-Musimy zachować spokój- zaczął Liam- Lou lada moment wróci. Powinniśmy poćwiczyć.

-Wiecie co? Ktoś nam kiedyś powiedział: Możecie to zrobić. Wystarczy tylko uwierzyć w siebie. I wiecie co możemy to zrobić!- krzyknął uradowany Niall.

-To powiedziały moje siostry Niall- powiedział Zayn.

-Wiem, wiem. Masz bardzo mądre siostry. Zawsze mają rację, zwłaszcza gdy nazywają mnie słodziakiem!

-Dobra, dobra koniec gadania. Przećwiczmy piosenkę jeszcze raz- powiedział Liam. Chłopacy zgodzili się z nim i zaśpiewali. Niestety bez Louisa wszystko leżało. W czwórkę  nie brzmieli tak dobrze jak w pełnym składzie.

-Nie no! Bez Lou to już nie jest to samo!- powiedział podenerwowany Harry.

W tym czasie przyszedł ktoś z obsługi.

-One Direction? Zaraz wchodzicie- poinformował ich.

-Bez Lou nigdzie nie idziemy-powiedział Zayn do reszty zespołu.

-Zgadzam się- odpowiedział mu Niall.

-Przepraszam chłopcy, ale my się chyba nie rozumiemy. Macie zaraz występ. Nie możecie sobie od tak stanąć i stwierdzić, że nie jesteście gotowi. Simon Cowell czeka- odpowiedziała zbulwersowana.

-Nie słyszała pani? Bez Louisa nigdzie nie idziemy.

-Dobrze, to już nie mój problem…- odparła. W tym samym momencie wparował Lou.

-Tęskniliście?

-Nawet nie wiesz jak bardzo. Szybko chodź! Simon nie będzie czekał wiecznie!- szybko odparł Zayn.

-Szczerze nie czuję się na siłach, żeby śpiewać. Cały zabieg…wyciąganie kolca i tak dalej. Strasznie to wszystko bolało…

-Trzymajcie mnie…- zaczął zdenerwowany Zayn. Liam natomiast wpadł na pomysł.

-Dzwoniliśmy do bliźniaczek. Kiedy Katy dowiedziała się, że jesteś w szpitalu, strasznie się zmartwiła…No wiesz, była gotowa pojechać tam do ciebie- po tych słowach zapadła cisza. Nagle Louis powiedział rozpromieniony:

-To co, idziemy? Simon nie będzie wiecznie czekał Zayn…

-Mogłeś zostać w tym szpitalu…dobra idziemy.

Przepraszamy, że tak długo musiałyście czekać, ale mamy nadzieję, że było warto. Poza tym mamy bardzo ważne dla nas pytanie, skąd dowiedzieliście się o blogu? Przez facebooka, TT czy jakiś inny sposób? Piszcie w komentarzach ;)

Kochamy Was<33

Anna&Katy